Updates

Voor wie het interesseert: Ik heb de pagina's Reisvoorbereiding en Auto kopen bijgewerkt met de laatste nieuwe updates.:

Perth 04

Perth 04

9 november tot en met 15 november 2013

De boottrip op zondag naar Fremantle is fraai, maar uiteindelijk toch geen overdonderend succes. We varen een uur over de Swan River richting zee. Links en rechts zijn alle oevers bebouwd met grote tot heeeeel grote huizen. Er wordt veel gevaren met zeil- en motorboten, maar aan de wal kom je nog maar op heel weinig plaatsen, alles volgebouwd. Onze boot meert af voor de spoorbrug bij Fremantle, en van daar blijkt het een half uur lopen naar de E-Shed, de grote markthal aan de haven en het begin van de binnenstad van Fremantle. Vanwege de warmte (het is 36plus) houden we het maar bij bier drinken en shoppen in de E-Shed. Als we terugwandelen naar onze boot, stopt er spontaan een auto naast ons en een dame vraagt of we een lift willen. Het is toch veel te warm om te lopen... Ja, er zijn zat aardige mensen op aarde!  Omdat we er bijna zijn, bedanken we vriendelijk voor de lift. Een mooie boottocht, maar helaas is de aanlegsteiger te ver van de stad Fremantle. Parkeren in Fremantle blijkt overigens 6,70 dollar per dag te kosten, 43,30 dollar minder dan de boottrip…

De oevers van de Swan River

Onze ferry naar Fremantle

Perth gezien vanaf de Swan River

Dinsdag doen we Fremantle nog een keer over, maar nu met de trein en bus. We eten fish and chips op een terras aan de Indische Oceaan en we bezoeken uitgebreid het Ship Wreck Museum. Gratis toegang, er zijn ook goedkope uitjes in Australië! Het museum vertelt het verhaal van de verkenning van de westkust van Australië door de Nederlanders. Te beginnen met Dirck Hartogh in 1616, die als eerste Europeaan de westkust verkende. Maar het museum heet niet voor niets het Ship Wreck Museum, dus gaat het vooral over de schepen die het niet haalden: De Batavia in 1629, De Verguhlde Draeck in 1636, de Zuytdorp in 1712 en de Zeewijk in 1726. Deze schepen strandden op de westkust van Australië, omdat de VOC een nieuwe route naar Nederlands Indië had bedacht. Eerst vol gas met de wind in de rug van Kaap de Goede Hoop over de 40^ste breedtegraad (de ‘roaring fourthies’) naar het oosten en dan ter hoogte van Batavia links af in Noordelijke richting, ook weer met de wind in de rug (meestal!). Veel sneller dan de traditionele Portugese route vanaf Kaap de Goede Hoop langs Madagascar en de Afrikaanse kust omhoog. Maar de kapiteins hadden een probleem. Omdat er nog geen nauwkeurige tijdmeting was, konden de kapiteins niet precies bepalen, op welke lengtegraad ze zich bevonden. De lengte werd bepaald op basis van ‘gegist bestek’. Zoveel dagen naar het oosten gevaren met die snelheid, dus nu moeten we er wel zijn…  ‘90 graden bakboord stuurman’, riep de kapitein dan, maar helaas, soms was de boot net wat sneller gegaan dan geschat, of de stroom liep wat harder. Hoe dan ook, af en toe riep de kapitein te laat ’90 graden bakboord’ en dan eindigde het schip op een van de vele lage eilandjes en zandbanken voor de Australische westkust.

We vinden in Fremantle Bolletje beschuit en chocolade hagelslag in een fantastische jaren 60 winkel, waar meel, suiker, koffie en tientallen andere levensmiddelen nog in bulk wordt verkocht vanuit grote bakken. Alles zelfbediening, en alles op basis van groot vertrouwen. Naast zo’n winkel willen we wonen!

Fish and chips in Fremantle

Tante Emma Laden, zeggen de Duitsers.

Omdat we voor 88 dollar een jaarkaart voor de West Australische Nationale Parken hebben gekocht, willen we wel eens zien wat die parken nu eigenlijk voorstellen . Woensdag bezoeken we het John Forrest National Park, 20 kilometer ten oosten van Perth aan de Great Eastern Highway. Dicht! Een groot ijzeren hekwerk met de mededeling, dat de Scenic Route van april tot juni 2013 wegens wegwerkzaamheden is afgesloten… Maar het is november intussen! Ja, ze hadden wat vertraging ‘vanwege het slechte weer’, legt een wegwerker uit, maar vanaf het volgend weekend is het park zeker open… Een paar kilometer verderop blijkt er nog een ingang te zijn. Die leidt naar een grote parking, met daarop een handvol auto’s. Laagseizoen... We wandelen een kilometer naar ‘de cascade’, een groot woord voor een tuinslang dik straaltje water dat van een rots naar beneden valt. We lunchen aan de waterval, daarbij zorgvuldig gade geslagen door twee magpies, die ons het brood uit de mond kijken. Overal de in Australië zo populaire waarschuwingsbordjes. Danger! Risk! Het grootste risico is, dat je ooit over zo’n bordje struikelt en dan je been breekt…

John Forrest National Park

Marianne scheurt met haar Prado door het John Forrest park

Op donderdag bezoeken we het Yenchup National Park, 50 kilometer ten noorden van Perth. We wandelen twee kilometer rond het Lake McNess. Heel fraai, maar aan de voordeur vinden we het park een beetje een circus. Er is een koala sanctuary. Na veel zoeken vinden we drie koala’s, en bij elke koala een bedelbox met het verzoek om geld te storten voor het redden van de koala. In aanmerking genomen dat de toegang tot het park 12 dollar kost, en deelname aan een guided tour nog eens 11 dollar per persoon extra, vinden we dat gebedel een beetje over de top. Maar de keerzijde is natuurlijk, dat zonder het parkbeheer er geen padjes zouden zijn waar je langs kunt lopen, et cetera. Je vindt wat en je laat wat…

Yenchup NP

Marianne verdedigt de boterhammen tegen een aanval van twee magpies...

Voor natuur moet je kennelijk wat verder van Perth vandaan, wordt ons wel duidelijk. En dat gaan we doen! Zaterdag vertrekken we van Karinnyup naar Dwellingup! 60 kilometer zuid van Perth, en daar is een National Park waar je in het park mag kamperen. Misschien vinden we dan eindelijk ook eens een stukje onverharde weg. We hebben niet voor niks een 4x4 aangeschaft…

Perth 03

Perth 03

4 november tot en met 8 november 2013

Het is gelukt met de auto, hij is nu helemaal van ons! Maandagochtend met Ben van de Travellers Autobarn naar het Department of Transport om de auto op mijn naam over te schrijven. Tot mijn grote schrik een zaal vol wachtende mensen, een ouderwetse wachtkamer in een ouderwets ziekenhuis. Minstens 50 man. Gelukkig is er voor autodealers een priotity knopje bij de nummertjes automaat en na vijf minuten zijn we al aan de beurt. Er wordt een kopie van mijn paspoort gemaakt, en mijn ‘ woonadres’ in West Australië wordt heel precies uitgezocht. Ik geef het adres op van Malibu Apartments, of we daar feitelijk verblijven kan niemand wat schelen, als je maar een adres in West Australië opgeeft. 272,30 dollar kost de overschrijving. Ik vraag aan de dame achter het loket of ik niet zoiets als een ‘ kentekenbewijs’ moet krijgen? Nee, nergens voor nodig. Ze kan me wel een stukje papier geven waar alles op staat, maar daar moet ik nog eens 10 dollar extra voor betalen. Als de politie je staande houdt langs de weg, dan controleert die digitaal of de registratie (Rego) in orde is, daar komt geen papier aan te pas. Totaal modern, denk je dan, maar de rekening voor dit alles wordt door Ben betaald met een totaal ouderwetse handgeschreven cheque uit een chequeboekje… Elk land heeft zijn eigen gekkigheid…

Het zwembad van Karinnyup camping, nog een beetje leeg, maar het is dan ook laagseizoen in Perth

De gratis  Blue Cat bus

Onze vakantie kan nu echt beginnen! Karrinyup camping heeft een voortreffelijk zwembad, en we hebben eindelijk tijd om er in te gaan liggen. Tussendoor shoppen we nog wat in het rond, want een bierflesje openen met een schroevendraaier gaat wel, maar met een flesopener gaat het stukken beter. En Marianne kan nog wel een nieuw badpak gebruiken… 

Een kapotte compressor weer tot leven gebracht.

Ik poets de auto naar Hollands niveau (dat ligt een stukje hoger dan het Australische niveau!) en repareer intussen de compressor, die we in de auto vonden. Als je zo’n relatief kostbaar ding in een net gekochte auto vindt, dan is het ding meestal kapot! En dat blijkt ook in de geval op te gaan. Gelukkig heb ik mijn multimeter meegenomen uit Nederland en na wat controles is mijn diagnose, dat de thermische beveiliging kapot is. Ik overbrug de thermische beveiliging met een stukje ijzerdraad en voila, hij draait weer als een zonnetje. Een compressor is relevant in Australië, omdat je ‘off road’ regelmatig met zand wordt geconfronteerd, en daar kom je het beste door heen als je een hoop lucht uit je banden laat. Maar na het zand  moeten de banden natuurlijk weer op spanning worden gebracht, en daar heb je een compressor voor nodig.

Donderdag 7 november pakken we de bus en de trein naar de stad. De bus stopt voor de camping en brengt je naar het treinstation Stirling. Totaal een klein half uurtje naar Perth. Kost 1,70 dollar per persoon enkele reis. Update: We blijken illegaal op een CONCESSION  kaartje gereden te hebben. Een concession is er voor Australische bejaarden, veteranen en heel veel andere mensen, maar NIET voor buitenlanders. Wij moeten dus een STANDARD kaartje kopen en dat kost 4,20 pp voor de 2 zones naar Perth. 3 zones (van onze camping naar Fremantle bijvoorbeeld) kost 5,10 dollar, alles enkele reis. De kaartjes zijn geldig op alle bussen en treinen en een deel van de ferry’s over de Swan river. Een dagkaart kost op werkdagen 11,60 per persoon, maar op zaterdag en zondag mag je op een  dagkaart met het hele gezin reizen!  We luisteren een tijdje naar een boze oude man, die met een luidspreker op het plein voor het station aan wie het maar horen wil uitlegt, wat er allemaal mis is gegaan bij de behandeling van zijn vrouw Eileen in het ziekenhuis. Tragisch en ontroerend tegelijk. Dat is echte liefde, denk je dan. 

Op het grote Forrest Place plein voor het station horen we de tragische geschiedenis van Eileen.

Shoppen bij Myers, een kruising tussen V&D en de Bijenkorf

In de binnenstad van Perth rijden drie gratis buslijnen. De Green-, de Blue- en de Red Cat. Geen kaartjes, helemaal niks, je stapt op-, over- en af waar je wilt. We laten ons door de Blue Cat naar de oevers van de Swan River brengen, bij de Bell Tower. Daar stappen we op een river cruise, 2,5 uur stroomop, met Golden Sun Cruises. De brochure kondigt ‘entertaining information’  aan, en dat komt honderd procent uit. Onze kapitein Bill weet hoe je het publiek bespeelt! Hij is van aboriginal afkomst, zegt hij, maar dan toch wel heel erg verdund, zo te zien. Na veel aandringen komt er uit, dat zijn grootvader van Ierse afkomst is, en die heeft het blijkbaar tussendoor met een aborigal meisje gedaan, niet ongebruikelijk in de tijd dat veel mannen alleen naar Australië afreisden. We verstaan maar de helft van wat hij zegt. Het is in ieder geval veel gemopper op Chinezen, die alle hotels opkopen in Perth, en uiteraard de politiek, die er niks van bakt. De eerste Europeaan aan de Australische westkust was de Hollander Dirck Hartogh (op 25 oktober 1616 liep hij Shark Bay aan) en verder leren we, dat de Swan helemaal geen rivier is, maar een estuarium, en dat er veel honden een zwempartijtje in de Swan niet overleven, omdat haaien een zwemmende hond aanzien voor een in nood verkeren vis… Ik ben er van overtuigd, dat het hoogst onverstandig is om meer dan tien procent van wat Bill vertelt te geloven, maar amusant is het zeker. 

Kapitein Bill entertaint de meisjes...

Zicht op Perth vanaf de Swan river

Zondag gaan we met met Bill naar Fremantle, want varen met zijn boot naar Fremantle is goedkoper dan parkeren in Fremantle (zegt Bill). Blijkbaar is parkeren in Fremantle heel erg duur, want we betalen 50 dollar voor de boottrip...

Vandaag een week bijgeboekt op camping Karinnyup, we zijn nog niet klaar met Perth!

Perth 02

Perth 02

28 oktober tot en met 3 november

De afgelopen dagen waren behoorlijk intensief, maar het resultaat mag er zijn: Dit blogje kan ik typen vanaf camping Karinnyup Water Resort, tien kilometer te noorden van Perth. Dat betekent, dat onze reis echt is begonnen. Zaterdagmorgen hebben we na tien dagen ons appartement in Perth verlaten, met in de kofferbak van onze Toyota Landcruiser Prado een echte bungalowtent, en een hele berg ander spullen die een modern mens nodig heeft om al reizend te overleven. Op camping Karinnyup testen we alles uit. Als we dan nog wat missen, kunnen we dat in Perth gemakkelijk kopen. De eerstvolgende grote stad na Perth in oostelijke richting is Adelaide, en dat is een slordige 2500 kilometer verderop. Daartussen provinciestadjes, dorpen en roadhouses, geen plaatsen waar je voor een redelijke prijs campingspullen kunt kopen. 

3000 dollar kampeerspullen, dat heeft een modern mens nodig om in de natuur te overleven..

Ons plekje op Karinnyup camping

Met de campertrailer wil het nog niet erg lukken. Te oud of te duur, en meestal allebei. Daarom hebben we een bungalow tent gekocht met stahoogte, en daarmee gaan we het voorlopig doen. We blijven uitkijken naar een camper trailer, maar als dat niet lukt, dan is dat niet erg. Je leeft hier hoe dan ook vooral buiten, en alleen slapen doe je binnen. Ter oriëntatie: Het is nu maandagochtend 7:30, ligt bewolkt en 24 graden, alsof je in een warm bad zit… West Australië doet niet aan zomertijd, en het gevolg is dat het ‘s avonds om 18:30 vrijwel donker is en ’s morgens om 5 uur helemaal dag. Ons dagritme past zich daarbij aan. Om 21:30 uur is het al snel bedtijd, maar om 6 uur zijn we weer helemaal actief, en zo doen de Australiërs het rondom ons ook. Het rare is, dat dit niet doorwerkt in het openbare leven, dat loopt vrijwel helemaal in het 9-5 uur ritme.

We rijden sinds vrijdagavond in onze Toyota Landcruiser Prado, maar hij is nog steeds niet helemaal van ons. De koop van de Prado was snel genoeg geregeld, dat schreef ik al in Perth 01. Maar daarna moest het formele deel worden geregeld, en dat heeft ruim een week geduurd. Het op te lossen probleem is dit: De auto staat op Queensland kenteken en moet in West Australië op mijn naam worden gezet. Dan blijkt Australië -dat wij in onze onschuld graag als een land zien- net als Europa uit verschillende landen te bestaan, met op veel terreinen eigen regels. Om de auto op mijn naam te kunnen zetten, moet de auto geïmporteerd worden in West Australië. Die laat geen auto’s toe, die niet grondig op veiligheid zijn gecontroleerd door West Australische ambtenaren. De keuring was afgelopen donderdag. Resultaat: afgekeurd! De veerstoppers achter zijn niet goed. Dat zijn twee rubber doppen die de auto opvangen, als de slaglengte van de vering helemaal is verbruikt, wat op slechte wegen gemakkelijk kan voorkomen. Geen veerstoppers te vinden in heel Perth, daarom worden ze per expres ingevlogen vanuit Sydney. Ze arriveren volgens afspraak de volgende ochtend en worden meteen gemonteerd. Herkeuring, maar dat lukt pas vrijdagmiddag. Goedgekeurd deze keer! De registratie in West Australië is rond, de kentekenplaten vervangen. Maar nu moet de auto nog op mijn naam worden gezet, en vrijdag na 16 uur kan dat niet meer. Wind en weder dienende, gaat dat vanmorgen lukken! Opmerkelijk detail: De ruitenwissers van onze Prado zouden geen enkele Nederlandse APK overleven, maar hier in Australië zijn goede veerstoppers kennelijk veel belangrijker dan goede ruitenwissers.

Al met al hebben we nu echt het gevoel aan vakantie toe te zijn! We hebben de afgelopen periode heel veel beslissingen moeten nemen. En heel veel geld uitgegeven. Dat lukt prima met onze Australië Commonwealth bankrekening. De bankkaart werkt precies als onze eigen bankkaart in Nederland, al zijn er wel detail verschillen. Voorbeeld: Ik probeer via internetbankieren de rekening van de auto te betalen. Ik duw dus op de knop ‘bills’. Niet raar toch? Maar het formulier onder ‘ bills’ vraagt hardnekkig om een ‘ biller number’ en dat heb ik niet. Na wat puzzelen blijkt, dat ik op de knop ‘ Transfers’ moet duwen, dan krijg ik een formulier waarmee ik een bedrag aan een willekeurige rekeninghouder kan overschrijven. De knop ‘bills’ is bestemd voor het betalen van huur en gas en water en licht, dat soort dingen.

Het is nu 8:30, de temperatuur is intussen gestegen naar 27 graden, het kon wel eens een warme dag worden… Koeling is daarom onmisbaar.  Een van de dingen die we gekocht hebben is een koelkastje op 12 en 240 Volt (Nee, geen typefout, Australië zit op 240 Volt). Een onmisbaar attribuut weten we van vorige reizen. We hebben het een reis gedaan met een Eski, dat is een geïsoleerde box waar je een zak ijs in gooit en dan blijft alles minstens 24 uur koel. Dat werkt goed, maar je moet dus wel vrijwel elke dag een zak ijs kopen. Dat kan gemakkelijk langs de weg. Als je ergens kunt stoppen, kun je er ook ijs kopen. 3 dollar in de stad, maar in de outback wordt het al snel 8 dollar per zak. Om ook ergens achteraf in een National Park een koel biertje te kunnen drinken hebben we geïnvesteerd in een solar paneel, een losse accu, en de koelkist. Als we alles goed uitgerekend hebben, dan levert het zonnepaneel genoeg stroom om de koelbox aan de praat te houden. Als we rijden, kan de koelbox rechtstreeks op de autoaccu worden aangesloten. Australische auto’s hebben speciaal voor de koelkast een sigarettenplug in de achterbak.

Of het allemaal naar behoren werkt, weten we als we van deze camping vertrekken.

Tot nu toe was het vooral regelen en lastige beslissingen nemen, vanaf vanmiddag vooral reizen en vakantie! Hopen we…

Perth 01

Perth 01

Donderdag 24 tot zondag 27 oktober 2013.

Geslapen als een blok beton… We beginnen de dag met een wandeling naar het centrum van Perth. Blijkt een half uurtje lopen door Newcastle Street en James Street, het winkel en uitgaanscentrum van West Perth. Newcastle Street heeft een aantal backpackers hostels en halverwege de straat ligt de Travellers Autobarn, een verkoper en verhuurder van auto’s en campers, die zich vooral richt op buitenlanders. De Autobarn heeft een Toyota Landcruiser Prado (dat is de luxe versie van de Landcruiser) waar we wel belangstelling voor hebben. Bouwjaar 1997, 367.000 kilometer op de teller, prijs 10.500 dollar (grofweg 7.500 euro). Maar eerst naar de bank, om te zien of ons geld inderdaad is aangekomen op onze Australische rekening (zie Reisvoorbereiding). En ja, alles verloopt helemaal volgens plan! Een half uur later stappen we met twee Australische Master debit cards de deur uit. Kosten 6 dollar per maand, en alle geldhandelingen zijn verder gratis, pinnen uit de ATM, betalen in winkels, internetbankieren. En een spaarrekening is ook al voor ons geopend! 4,5 % rente de eerste drie maanden, daarna 2,5 %. Maar voorlopig zal er niet veel te sparen zijn, vrezen we…

Om het te vieren lunchen we in een aardige restaurantje naast de bank, tussen allemaal lunchend kantoorpersoneel. Een glaasje sap, een halve liter Stella, en elk een geroosterd geitenkaasje met een blaadje sla en daarop wat snippers ham en een dressing. Lekker is het zeker, en het is zeker ook te weinig voor een volwassen mens om het een ‘lunch’ te mogen noemen. Wel erg goed voor de lijn, zo’n muizenhapje. Het kost 50 dollar, waarvan 12 dollar alleen al voor de Stella. Dit is duidelijk iets, dat we niet te vaak gaan doen…  Iets minder bedeeld kantoorpersoneel zit op grote schaal een boterham te eten in een van de vele parkjes in de stad. Waarom is nu wel duidelijk. 

De volgende dag wandelen de backpackers hostels aan Newcastle street af en kijken daar op de prikborden. We vinden twee op het eerste oog bruikbare 4x4. Dan lopen we binnen bij de Travellers Autobarn. Ben, de shop manager,  trekt onze Toyota Prado uit het rek, een gezonde zes cylinder brom galmt ons tegemoet. We zijn snel verkocht. Het is precies wat we zoeken, dus waarom lang gedraald? Als goede Hollanders besteden we nog twee uur aan wat stevig onderhandelen. We krijgen de indruk, dat onze vrienden daar toch niet echt aan gewend zijn. In totaal praten we nog 800 dollar onze kant op. Het onderhandelen is wel heel moeizaam, omdat de shopmanager kennelijk geen enkele bevoegdheid heeft en elke vraag moet voorleggen aan het hoofdkantoor in Sydney. Maar uiteindelijk krijgen we voor het grootste deel onze zin. Onze eisen: We krijgen de auto voor de prijs van 10.500 dollar vrij op naam (het overschrijven van een kenteken –waarvoor je in Nederland 9,50 euro betaalt- kost in West Australië 2,75 procent van de aanschafwaarde plus een transfer fee, totaal voor deze auto ruim 300 dollar!) en we willen een buy back garantie van 50 procent. De buy back garantie houdt in, dat als we de auto in Brisbane af weten te leveren -en dus niet halverwege ergens in een ravijn achterlaten- de Travellers Autobarn de auto terugkoopt voor en overeengekomen percentage van de koopprijs. We sluiten uiteindelijk een compromis op 45 procent, ofwel iets meer dan 4500 dollar. Zo weten we wat onze maximale schade is, en dat is een van de grote voordelen van het kopen bij de Travellers Autobarn. Dit soort garanties krijg je bij een dealer of van een particulier niet. We zijn tevreden, nog geen 48 uur in Australië en de auto is al geregeld!

Omdat de auto nog door de West Australische APK moet, gaat het een paar dagen duren voordat we de auto geleverd krijgen. Daarom huren we voor de rest van de week een auto, we willen immers ook nog een campertrailer kopen, en daarvoor moet je kunnen rijden. De Travellers Autobarn wil ons graag een wat belegen 6 cylinder Peugeot stationcar verhuren voor 45 dollar per dag, maar met een eigen risico van 2.500 dollar bij schade. Je jullie lezen het goed, 2.500 dollar eigen risico bij schade, ongeacht de oorzaak van de schade. We hebben verhuurders gezien, die op 3.850 dollar eigen risico zitten! Daar piekeren we niet over! Zaterdagochtend wandelen we naar Baywater Car Rental. Die adverteren met een eigen risico van ‘maar’ 400 dollar. Ter plekke blijkt, dat we voor 6 dollar per dag het eigen risico verder kunnen verkleinen tot 50 dollar, en dat doen we. Een vrijwel nieuwe Toyota Corolla automaat, 43 dollar per dag, eigen risico 50 dollar, en alle niet eens zo erg kleine lettertjes passen op een kantje van een A4 en zijn niet bubbelzinnig of voor meerdere uitleg vatbaat. Daar hou ik van, van dat soort bedrijven! De Autobarn heeft 4 pagina’s 8 punts lettertjes nodig voor de verhuurvoorwaarden! Zelfs als jurist weet je dan niet meer wat je huurt.

De eerste linkse kilometers in onze huurauto vergen nogal wat van de zenuwen, we rijden heel geconcentreerd. Linksom om de rotonde, uit welke hoek komt het gevaar, welke baan moet ik op? We bereiken zonder brokken het Karinnyup Shopping Center, en daar pakken we eens stevig uit! Eerste kopen we een Telstra prepaid telefoonkaart. Vier jaar geleden hebben we gemerkt, dat je buiten de steden alleen maar met Telstra een verbinding kunt krijgen. Vodafone, Lebara en alle andere aanbieders zijn dood buiten de stad. Telstra is relatief duur, maar als het er op aankomt betaal ik veel liever een dollar per minuut om echt te kunnen bellen, dan 15 cent per minuut voor de mededeling ‘ no operator’. In de supermarkt laden we voor 170 dollar waren in. Dan door naar de slijter, waar we nog eens 100 dollar besteden. Nee, we zijn geen grote drinkers! 100 dollar ben je kwijt aan een fles Tullamore whiskey (47 dollar), een bak bier, 24 flesjes van 33 cl (32 dollar) en een pak Chardonay 3 liter voor 22 dollar. Ja, in dit blogje gaat het veel over geld, maar het is dan ook regelmatig schrikken hier. Australiërs moeten wel heel stevig verdienen, om dit vol te kunnen houden!

De zondag besteden we aan een tochtje naar het strand, helemaal zoals het hoort, en het schrijven van dit blogje natuurlijk. Vandaag trouwens geen cent uitgegeven! Ouderwets boterhammen mee en een fles water! De zon schijnt er niet minder om…

Meer foto's volgen, mijn internetverbinding is nog even van streek....

Onze Toyota Prado voor de komende zes maanden

We have arrived..

22 en 23 oktober 2013.

Dinsdagochtend brengt mijn broer Lou ons naar het station, waar we op de stoptrein naar Sittard stappen. Daar stappen we over op de intercity naar Schiphol, is het plan… Station Bunde, Beek-Elsloo… en dat was het dan. De Sprinter komt niet meer van zijn plek, ondanks gevloek en geknetter van de machinist. Fijn, zo’n moderne computer gestuurde trein, denk je dan. ‘De aansluiting in Sittard gaat u zeker missen’  zegt de conducteur bemoedigend. Op mijn vraag ‘ hoe lang staan we hier nog?’ kan hij geen antwoord geven. Ik bel een taxi, en die is er binnen een paar minuten. Als we om 11:36 het perron in Sittard oprennen, staat daar nog de vertraagde intercity van 11:30 naar Schiphol! Die stond kennelijk op ons te wachten (denken we) en zet er nadat we zijn ingestapt meteen flink de sokken in. Om 13:42 zijn we op Schiphol. Het gaat allemaal toch nog goed komen…

Airbus A 380

Stefan en Irma en Louise en Femke en Marlies zwaaien ons uit, heel leuk. We vliegen met een Airbus 380 van Emirates naar Dubai. De veiligheidscontrole is chaotisch. Iedereen moet door een body scanner, en tot mijn verbijstering word ik daarna evengoed door een ambtenaar betast en afgeklopt. Ik weet het, ik ben een lekkere jongen, maar toch… Marianne’s handtas komt niet uit de scanner, tot onze grote schrik, en we slaan meteen groot alarm. Zonder handtas strandt de reis hier bij de security. De handtas wordt gevonden, op de grond naast de scanner… We vragen ons maar niet af, hoe die daar terecht gekomen kan zijn. De Airbus zit wat ruimer dan we gewend zijn, het verschil is een paar centimeter, maar toch is het een stuk prettiger. Iedereen heeft zijn eigen schermpje met honderden films en andere vertier, o.a een buitencamera, waarmee je vanaf de staart van het vliegtuig naar voren kunt kijken. Kun je vanuit je stoel zien, of de pilloot de landingsbaan gaat raken, of dat hij er net naast zit… 6,5 uur en een maaltijd en anderhalve film later zijn we in Dubai. Een giga marmeren shopping paleis, en al is het intussen ruim na middernacht, het stikt overal van de mensen. Waanzinnig interessant om hier een tijdje naar te kijken, alle nationaliteiten komen langs. Opmerkelijk veel mensen uit India, deels in traditionele kleding, fraai statige Arabieren in witte jurken die je met haviksogen aankijken. Een groep van wel 50 mannen en vrouwen uit Soedan (of die richting, ik vond het niet gepast om het te gaan vragen), allemaal in regionale klederdracht, af en toe een ouder Europees echtpaar met witte benen... Wie luxe wil shoppen adviseer ik Dubai als tussenstop! Op veel vliegvelden  is na 20:00 uur niets meer te beleven, maar hier gaat het dag en nacht door.

Twee mensen woelen wat vaag door onze handbagage bij wijze van security check. Alsof we onze pistolen altijd boven in de koffer leggen zodat ze gemakkelijk gevonden kunnen worden… De Boeing 777-300 oogt na de Airbus wat ouderwets met allemaal bruine tinten, en de zitruimte is echt een slagje minder. Maar het entertainment centrum is precies het zelfde, en ik kan dus rustig verder met mijn film. 10,5 uur, twee maaltijden en een aantal glaasjes sap verder zijn we precies op de afgesproken tijd op de luchthaven van Perth. Het is 17:30 lokale tijd en de zon schijnt. We worden door de douane uit de rij gepakt, omdat ik op het immigration kaartje heb aangekruist, dat ik medicijnen bij me heb. Een hond besnuffelt onze koffers, geen opgewonden geblaf, dus zijn we goedgekeurd. Moeten jullie niet even in de koffer kijken, probeert Marianne nog. Nee, geen sprake van.

Perth!!! Heerlijk warm, ondergaande zon, fraai Nederlands zomerweer. We nemen een taxi naar ons appartement. Onze Hongaarse chauffeur moppert onderweg uitgebreid op de Australische regering, het lijkt Holland wel! We worden verwacht bij ons appartement, dat is toch altijd weer een meevaller als je via internet hebt geboekt. Redelijk ruim, alle noodzakelijkheden er in, hier gaan we het wel een weekje uithouden. Maar nu eerst naar bed en een nachtje slapen! Welterusten!

Perth...

Glaasje Stella 12 dollar, geen land voor bierliefhebbers

Nog 24 uur...

Nog 24 uur, dan zijn we weg...Onze Nederlandse euro's zijn op onze Australische bankrekening aangekomen, mailt mijn account manager van de Commonwealth Bank en Adam van de Travellers Autobarn meldt, dat ze een hele mooie Toyota Landcruiser Prado voor ons klaar hebben staan in Perth. Ik beloof, dat we donderdag komen kijken... Nog een nachtje slapen. Mijn broer Lou brengt ons morgen ochtend naar het station.